Duik langs het koraalrif
[Dive along the coral reef]
for accordion and two to six instruments of choice
(2017)
for accordion and two to six instruments of choice
(2017)
audio
00:00
/
00:00
›Duik langs het koraalrif‹, edition I, for accordion and two automatic organs, arranged by Trevor Grahl. Vincent van Amsterdam - accordion | ›Composer portrait: Willem Boogman‹ 24 February 2019, Orgelpark Amsterdam.
Recording by Bert van Dijk for the Concertzender
Recording by Bert van Dijk for the Concertzender
score samples
from the preface
score p. 1
Edition I — Edition II
There are two editions of the score that were created simultaneously.
Edition I is the original version. This edition differs in one respect from the second edition: from bar 173, the accordion part consists of two different rhythmic layers that shift relative to each other. This makes the part more complicated than that of Edition II, where only one rhythmic layer can be played. The edition at Donemus concerns the second edition. The first edition is available from the composer.
Edition I is the original version. This edition differs in one respect from the second edition: from bar 173, the accordion part consists of two different rhythmic layers that shift relative to each other. This makes the part more complicated than that of Edition II, where only one rhythmic layer can be played. The edition at Donemus concerns the second edition. The first edition is available from the composer.
Editie I — Editie II
Van de partituur bestaan twee edities die gelijktijdig zijn ontstaan.
Editie I is de oorspronkelijke versie. Deze editie verschilt in één opzicht van de tweede editie: vanaf maat 173 bestaat de accordeonpartij uit twee verschillende ritmische lagen die ten opzichte van elkaar verschuiven. Hierdoor is de partij gecompliceerder dan die van Editie II, waar maar één ritmische laag te spelen is. De uitgave bij Donemus betreft de tweede Editie. De eerste editie is te verkrijgen via de componist.
Editie I is de oorspronkelijke versie. Deze editie verschilt in één opzicht van de tweede editie: vanaf maat 173 bestaat de accordeonpartij uit twee verschillende ritmische lagen die ten opzichte van elkaar verschuiven. Hierdoor is de partij gecompliceerder dan die van Editie II, waar maar één ritmische laag te spelen is. De uitgave bij Donemus betreft de tweede Editie. De eerste editie is te verkrijgen via de componist.
program notes
Dive along the coral reef is a study after movement and immobility in music. Movement and immobility are situated as it were under water, at the coral reefs: slow swimming movements of the body, rising air bubbles and the amazement over the beauty of the emerging coral fish.
The coral is by Johann Sebastian Bach, Freue dich sehr o meine Seele, used twice by Robert Schumann in his bundle Album für die Jugend. As a child I often played Schumann’s version of this coral, fascinated by the long notes, the fast figurations around them and the immobility after every phrase. In Dive along the coral reef the coral melody lies in the bass and its reverse somewhat higher in the tenor. Like coral fish motives from the thirteen Kinderszenen by Schumann, somewhat adjusted by me, emerge around and over the coral melody. There is also a layer of rising rhythmical patterns that accelerate towards the end, with the patterns shifting relative to each other. Then, in the end, Bach’s coral melody sounds in the soprano, harmonized with Schumann’s Der Dichter spricht, the last part of the Kinderszenen, which actually is a coral. This is how both corals finally meet. And they turned out to fit exactly together!
Dive along the coral reef is an exercise in listening: one has to listen carefully to hear the depth in the music. Otherwise the wonders of emerging melodies, movements shifting over one another at different paces, mainly slowly, will escape you. How could it be different under water, along the reef?
|
A brief summary:
A coral by Johann Sebastian Bach, stretched out, forms the reef over which melodies emerge like coral fish. The coral sounds in the bass. The reversal of the coral melody sounds a little higher, in the tenor. The melodies in the higher voices refer to the Kinderszenen by Robert Schumann. There is also a layer of rhythmical patterns that get faster towards the end, with the patterns shifting relative to each other. A listening exercise in hearing depth in music.
(translation by Sandra Macrander)
The coral is by Johann Sebastian Bach, Freue dich sehr o meine Seele, used twice by Robert Schumann in his bundle Album für die Jugend. As a child I often played Schumann’s version of this coral, fascinated by the long notes, the fast figurations around them and the immobility after every phrase. In Dive along the coral reef the coral melody lies in the bass and its reverse somewhat higher in the tenor. Like coral fish motives from the thirteen Kinderszenen by Schumann, somewhat adjusted by me, emerge around and over the coral melody. There is also a layer of rising rhythmical patterns that accelerate towards the end, with the patterns shifting relative to each other. Then, in the end, Bach’s coral melody sounds in the soprano, harmonized with Schumann’s Der Dichter spricht, the last part of the Kinderszenen, which actually is a coral. This is how both corals finally meet. And they turned out to fit exactly together!
Dive along the coral reef is an exercise in listening: one has to listen carefully to hear the depth in the music. Otherwise the wonders of emerging melodies, movements shifting over one another at different paces, mainly slowly, will escape you. How could it be different under water, along the reef?
|
A brief summary:
A coral by Johann Sebastian Bach, stretched out, forms the reef over which melodies emerge like coral fish. The coral sounds in the bass. The reversal of the coral melody sounds a little higher, in the tenor. The melodies in the higher voices refer to the Kinderszenen by Robert Schumann. There is also a layer of rhythmical patterns that get faster towards the end, with the patterns shifting relative to each other. A listening exercise in hearing depth in music.
(translation by Sandra Macrander)
toelichting
Duik langs het koraalrif is een studie naar beweging en stilstand in muziek. Beweging en stilstand zijn als het ware gesitueerd onder water, bij de koraalriffen: langzame zwembewegingen van het lijf, opstijgende luchtbellen en de verwondering over de pracht van opdoemende koraalvissen…
Het koraal is van Johann Sebastian Bach, Freue dich sehr o meine Seele, tweemaal gebruikt door Robert Schumann in zijn bundel Album für die Jugend. Als kind speelde ik vaak Schumanns versie van dit koraal, gefascineerd door de lange noten, de snellere figuraties eromheen en de stilstand na elke frase. In Duik langs het koraalrif ligt de koraalmelodie in de bas en zijn omkering iets hoger, in de tenor. Als koraalvissen doemen daaromheen en overheen motieven op uit de dertien Kinderszenen van Schumann, enigszins naar mijn hand gezet. Verder is er een laag van opstijgende ritmische patronen die naar het einde toe versnellen, waarbij de patronen ten opzichte van elkaar verschuiven. Dan, op het eind, klinkt Bachs koraalmelodie in de sopraan, geharmoniseerd met Schumanns Der Dichter Spricht, het laatste deel van de Kinderszenen, dat eigenlijk een koraal is. Zo ontmoeten ten slotte beide koralen elkaar. En ze bleken precies op elkaar te passen!
Duik langs het koraalrif is een luisteroefening: er moet goed geluisterd worden om de diepte in de muziek te horen. Anders ontgaan je de wonderen van opdoemende melodieën, verschuivingen van bewegingen over elkaar heen in verschillende snelheden, die overwegend traag zijn. Want hoe kan het anders onder water, langs het koraal?
|
Een korte samenvatting:
Een uitgerekt koraal van Johann Sebastian Bach vormt het rif waaroverheen melodieën opdoemen als koraalvissen. Het koraal klinkt in de laagte, in de bas. De omkering van het koraal klinkt iets hoger, in de tenor. De melodieën in de hogere stemmen refereren aan de Kinderszenen van Robert Schumann. Verder is er een laag van ritmische patronen die naar het einde toe sneller worden, waarbij de patronen ten opzichte van elkaar verschuiven. Een luisteroefening in het horen van diepte in muziek.
Het koraal is van Johann Sebastian Bach, Freue dich sehr o meine Seele, tweemaal gebruikt door Robert Schumann in zijn bundel Album für die Jugend. Als kind speelde ik vaak Schumanns versie van dit koraal, gefascineerd door de lange noten, de snellere figuraties eromheen en de stilstand na elke frase. In Duik langs het koraalrif ligt de koraalmelodie in de bas en zijn omkering iets hoger, in de tenor. Als koraalvissen doemen daaromheen en overheen motieven op uit de dertien Kinderszenen van Schumann, enigszins naar mijn hand gezet. Verder is er een laag van opstijgende ritmische patronen die naar het einde toe versnellen, waarbij de patronen ten opzichte van elkaar verschuiven. Dan, op het eind, klinkt Bachs koraalmelodie in de sopraan, geharmoniseerd met Schumanns Der Dichter Spricht, het laatste deel van de Kinderszenen, dat eigenlijk een koraal is. Zo ontmoeten ten slotte beide koralen elkaar. En ze bleken precies op elkaar te passen!
Duik langs het koraalrif is een luisteroefening: er moet goed geluisterd worden om de diepte in de muziek te horen. Anders ontgaan je de wonderen van opdoemende melodieën, verschuivingen van bewegingen over elkaar heen in verschillende snelheden, die overwegend traag zijn. Want hoe kan het anders onder water, langs het koraal?
|
Een korte samenvatting:
Een uitgerekt koraal van Johann Sebastian Bach vormt het rif waaroverheen melodieën opdoemen als koraalvissen. Het koraal klinkt in de laagte, in de bas. De omkering van het koraal klinkt iets hoger, in de tenor. De melodieën in de hogere stemmen refereren aan de Kinderszenen van Robert Schumann. Verder is er een laag van ritmische patronen die naar het einde toe sneller worden, waarbij de patronen ten opzichte van elkaar verschuiven. Een luisteroefening in het horen van diepte in muziek.